تا انتخابات میاندورهای ۲۰۲۶ آمریکا تنها ۶۰ روز باقی مانده است. بیشتر انتخابات مقدماتی مهم برگزار و نامزدهای نهایی احزاب مشخص شدهاند و با پایان تعطیلات آخرهفته روز کارگر در آمریکا، کارزار انتخاباتی عملا آغاز شده است.
برای یافتن پاسخ به این پرسش که رقابت برای کنترل کنگره در سطح آمریکا، در چه وضعیتی قرار دارد، یا به بیان ساده کدام حزب شانس بیشتری برای پیروزی دارد، باید از جزئیات فاصله گرفت و دادههای عینی و قطعی را با دقت بررسی کرد. البته ملاحظات همیشگی همچنان به قوت خود باقیاند. نظرسنجیها نمیتوانند نتیجه را پیشبینی نیستند، بلکه تصویری لحظهای از افکار عمومیاند و رویدادهای بزرگ میتوانندــ و اغلب نیز چنین میکنندــ مسیر انتخابات را تغییر دهند. افزون بر این، ۶۰ روز در عرصه سیاست ممکن است بهاندازه یک عمر طولانی باشد.
با این حال، اهمیت انتخابات نوامبر، بهویژه برای دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، بسیار بالا است. ترامپ در نیمه نخست دومین دوره ریاستجمهوری خود، از مزیت کنترل کامل جمهوریخواهان بر کنگره برخوردار بود. افتادن اکثریت مجلس نمایندگان به دست دموکراتها، به آنان امکان میدهد برنامههای رئیسجمهوری را متوقف، درباره عملکرد دولت او تحقیق و حتی بار دیگر او را استیضاح کنند. کسب اکثریت در سنا نیز به آنان اجازه میدهد مانع تایید نامزدهای پیشنهادی ترامپ برای دیوان عالی شوند.
اندرو رومانو در یاهونیوز مینویسد چشمانداز انتخابات میاندورهای در ایالتهای مختلف بهتدریج در حال روشن شدن است و چند روند مشخص در نظرسنجیها پدیدار شده است. او توضیح میدهد که همه موسسات نظرسنجی، صورت متفاوتی از یک پرسش واحد را مطرح میکنند: «اگر انتخابات کنگره امروز برگزار شود، در حوزه انتخابیه خود به نامزد کدام حزب رأی میدهید؟»
این پرسش چنان متداول است کهــ دستکم در میان شیفتگان سیاستــ به «نظرسنجی عمومی» معروف شده است. بدیهی است که نتیجه کل انتخابات میاندورهای را نمیتوان از پاسخ به یک پرسش که ۴۳۵ رقابت مجلس نمایندگان را به انتخابی دوگانه میان «نامزد دموکرات» و «نامزد جمهوریخواه» تقلیل میدهد، پیشبینی کرد. با این حال، همین نظرسنجی عمومی میتواند جهت حرکت رأیدهندگان را نشان دهد.
سال ۲۰۲۲ در همین مقطع از سال، در حالی که بیش از یک سال و نیم از ریاستجمهوری جو بایدن دموکرات گذشته بود و دموکراتها اکثریت هر دو مجلس نمایندگان و سنا را در اختیار داشتند، جمهوریخواهان و دموکراتها در نظرسنجی عمومی از نظر آماری برابر بودند. دو ماه بعد، حزب جمهوریخواه توانست برتری نهایی ۳ واحد درصدی خود در نظرسنجیها را به کسب ۹ کرسی تبدیل کند که برای تصرف مجلس نمایندگان کافی بود.
در همین مقطع از سال ۲۰۱۸، زمانی که ترامپ رئیسجمهوری بود و جمهوریخواهان اکثریت مجلس نمایندگان و سنا را در اختیار داشتند، دموکراتها در نظرسنجی عمومی بهطور میانگین ۸.۹ واحد درصد پیش بودند. دو ماه بعد، آنان ۴۱ کرسی به دست آوردند و کنترل مجلس نمایندگان را به دست گرفتند.
در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۰، یعنی دو انتخابات میاندورهای در دوران ریاستجمهوری باراک اوبامای دموکرات، فضا بهشدت امروز دوقطبی نبود. با این حال، تا روز انتخابات، گرایش رأیدهندگان به زیان دموکراتها تغییر کرد. در سال ۲۰۱۴، برتری نهایی ۲.۴واحد درصدی جمهوریخواهان در نظرسنجیها به افزایش ۱۳ کرسی آنان در مجلس نمایندگان انجامید. در سال ۲۰۱۰، این دو رقم به ترتیب ۹.۴ واحد درصد و ۶۳ کرسی بود.
این وضعیت برای سال ۲۰۲۶ چه معنایی دارد؟
از نظر تاریخی، هنگامی که رأیدهندگان برای ارزیابی عملکرد دو سال نخست یک رئیسجمهوری بار دیگر پای صندوقهای رأی میروند، حزب او تقریبا همیشه شماری از کرسیهایش را از دست میدهد. گاهی واکنش منفی رأیدهندگان چنان فراگیر است که حزب رئیسجمهوری تقریبا در همه رقابتهای نسبتا نزدیک شکست میخورد؛ پدیدهای که «انتخابات موجی» نامیده میشود.
در حال حاضر، برتری دموکراتها در نظرسنجی عمومی در حد و اندازه یک انتخابات موجی است: بهطور میانگین حدود ۶ یا ۷ واحد درصد. آنها احتمالا در نوامبر، موفقیت سال ۲۰۱۸ را تکرار نخواهند کرد و بار دیگر ۴۱ کرسی مجلس نمایندگان را به دست نخواهند آورد. بخشی از علت این است که قانونگذاران جمهوریخواه در ایالتهای قرمز، بهتازگی نقشه حوزههای انتخابیه را در سراسر جنوب به نفع حزبشان بازطراحی کردهاند و دموکراتهای ایالتهای آبی نتوانستهاند با همان سرعت مقابلهبهمثل کنند. با این حال، دموکراتها برای بازپسگیری مجلس نمایندگان تنها به سه کرسی دیگر نیاز دارند و به نظر میرسد برتری با آنها است.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
۱۰ رقابت مشخص برای سنا
ترکیب دوره بعدی مجلس نمایندگان را معمولا تحولات داخلی آمریکا تعیین میکند، اما رقابتهای سنا پیشبینیناپذیرترند و بیش از همه تحتتاثیر ویژگیهای هر ایالت و شخصیت نامزدها قرار دارند.
دموکراتها اکنون ۴۷ کرسی سنا را در اختیار دارند و برای کنترل این مجلس به ۵۱ کرسی نیاز دارند. در صورت تقسیم ۵۰ــ۵۰ کرسیها، جیدی ونس، معاون رئیسجمهوری، رأی تعیینکننده را خواهد داشت. نظرسنجیها نشان میدهد تصاحب چهار کرسی جمهوریخواهان امکانپذیر است، اما دموکراتها همزمان ناچارند در ایالتهایی مانند میشیگان، جورجیا و نیوهمپشر از کرسیهایشان دفاع کنند. بنابراین نتایج ۱۰ رقابت را باید بیشتر زیر نظر داشت:
مین، کرسی در اختیار جمهوریخواهان
جمهوریخواه: سوزان کالینز، سناتور فعلی
دموکرات: تروی جکسون
بر اساس تازهترین نظرسنجیها، جکسون که جایگزین گراهام پلاتنر، نامزد پیشین دموکراتها شد که درگیر چندین رسوایی بود، در اغلب نظرسنجی ها بین ۳ تا ۸ واحد درصد از کالینز پیش است.
میشیگان، کرسی در اختیار دموکراتها
جمهوریخواه: مایک راجرز، نماینده پیشین کنگره
دموکرات: عبدال السید، متخصص همهگیرشناسی سلامت عمومی و مدیر پیشین اداره بهداشت شهرستان وین در میشیگان
السید در حدود یک ماه گذشته، پیوسته بین ۱ تا ۷ واحد درصد از راجرز پیش بوده است.
اوهایو،کرسی در اختیار جمهوریخواهان
جمهوریخواه: جان هاستد، سناتور فعلی
دموکرات: شرود براون، سناتور پیشین
همه نظرسنجیهای انجامشده از ماه ژوییه تاکنون نشان میدهند براون با اختلافی بین ۴ تا ۸ واحد درصد، از هاستد پیش است.
جورجیا، کرسی در اختیار دموکراتها
دموکرات: جان آساف، سناتور فعلی
جمهوریخواه: مایک کالینز، نماینده کنگره
در تازهترین نظرسنجیها، آساف بر کالینز برتری دارد و در دو نظرسنجی اخیر، ۸ تا ۹ واحد درصد از او پیش بوده است.
کارولینای شمالی، کرسی در اختیار جمهوریخواهان
جمهوریخواه: مایکل واتلی، رئیس پیشین کمیته ملی جمهوریخواهان
دموکرات: روی کوپر، فرماندار پیشین
تازهترین نظرسنجیها میگویند کوپر بهطور میانگین ۸ واحد درصد پیش است.
نیوهمپشایر، کرسی در اختیار دموکراتها
جمهوریخواه: جان ای. سونونو، سناتور پیشین آمریکا
دموکرات: کریس پاپاس، نماینده چهار دوره مجلس نمایندگان آمریکا
تازهترین نظرسنجیها میگویند پاپاس و سونونو که هر دو در انتخابات مقدماتی هشتم سپتامبر پیروز شدند، در نظرسنجیهای اخیر رقابت برای جانشینی جین شاهین، سناتور دموکرات بازنشسته، بهتناوب از یکدیگر پیش افتادهاند.
آلاسکا، کرسی در اختیار جمهوریخواهان
جمهوریخواه: دن سالیوان، سناتور فعلی
دموکرات: مری پلتولا، نماینده پیشین کنگره
پلتولا در همه نظرسنجیهای ایالتی جز یکی، از سالیوان پیش بود، اما نظرسنجی اواخر ژوئن نیویورکتایمز/سیینا، سالیوان را ۲ واحد درصد جلوتر نشان میداد. نظرسنجیهای انجامشده پس از انتخابات مقدماتی ۱۸ اوت آلاسکا، برتری اندکی را برای پلتولا نشان دادند.
آیووا، کرسی در اختیار جمهوریخواهان
جمهوریخواه: اشلی هینسون، نماینده کنگره
دموکرات: جاش تورک، قانونگذار ایالتی و ورزشکار پیشین پارالمپیک
تازهترین نظرسنجیها میگویند از زمان برگزاری انتخابات مقدماتی دوم ژوئن در آیووا، هینسون و تورک در نظرسنجیهای منتشرشده بهتناوب، با اختلافی اندک از یکدیگر پیش افتادهاند، اما تازهترین نظرسنجیها عموما هینسون را ۲ تا ۵ واحد درصد جلوتر نشان میدهند.
تگزاس، کرسی در اختیار جمهوریخواهان
جمهوریخواه: کن پکستون، دادستان کل ایالت
دموکرات: جیمز تالاریکو، قانونگذار ایالتی
تقریبا همه نظرسنجیهای انجامشده در تابستان، تالاریکو را جلوتر از پکستون نشان دادند، هرچند این اختلاف اندک و بین ۲ تا ۶ واحد درصد بود.
نبراسکا، کرسی در اختیار جمهوریخواهان
جمهوریخواه: پیت ریکتس، سناتور فعلی و فرماندار پیشین
مستقل: دن آزبورن، نظامی سابق و رهبر پیشین اتحادیه کارگری که دموکراتها از او حمایت میکنند
شمار نظرسنجیها بسیار اندک و فاصله زمانی میان آنها زیاد است، اما تازهترین نتایج نشان میدهند آزبورن ممکن است رقیبی جدی برای ریکتس باشد
برتری با کدام طرف است؟ رقابت بهقدری نزدیک است که نمیتوان نتیجه را پیشبینی کرد.
کاهش محبوبیت ترامپ، هزینه زندگی در کانون نارضایتیها
انتخابات میاندورهای در آمریکا، با شدت و ضعف متفاوت، همواره نوعی همهپرسی درباره عملکرد رئیسجمهوری بوده است. بنابراین میزان محبوبیت ترامپ آخرین قطعه این پازل است، اما در حال حاضر، این موضوع برای جمهوریخواهان کنگره و کسانی که میخواهند به آنان بپیوندند، خبر خوشایندی نیست.
بر اساس دادههای تحلیلگران وبسایت «سیلور بولتن»، در حال حاضر بهطور میانگین ۵۸ درصد آمریکاییها از نحوه عملکرد ترامپ در مقام ریاستجمهوری ناراضیاند و ۳۹ درصد از آن رضایت دارند. بنابراین، خالص میزان محبوبیت رئیسجمهوری نزدیک به منفی ۲۰ واحد درصد است.
اینجا هم تاریخ میتواند چشمانداز روشنتری ارائه دهد. در ژوئن ۲۰۱۸، میزان محبوبیت خالص ترامپ حدود ۱۲ واحد درصد زیر صفر بود و جمهوریخواهان در نوامبر آن سال، ۴۱ کرسی را از دست دادند.
ارزیابی رأیدهندگان از عملکرد ترامپ در مهمترین مسئله سال ۲۰۲۶، یعنی هزینههای زندگی، حتی منفیتر است. اندکی پس از بازگشت او به قدرت، شمار آمریکاییهایی که عملکرد رئیسجمهوری در مهار تورم را تأیید یا رد میکردند تقریبا برابر بود، اما اکنون ۷۰.۵ درصد ناراضی و تنها ۲۴.۴ درصد راضیاند که اختلافی ۴۶واحد درصدی است.
برای مقایسه، میزان رضایت از عملکرد بایدن در زمینه تورم در دوران ریاستجمهوری او بهندرت بیش از ۳۰ واحد درصد زیر صفر بود؛ حتی دورهای که با شوکهای اقتصادی ناشی از همهگیری کوویدــ۱۹ همزمان شد و با تصمیم او برای نامزد نشدن در انتخابات مجدد پایان یافت.
