امسال در سازمان ملل از موضوع خرابکاری در پله‌برقی خبری نبود. در عوض، جنجال اصلی سخنرانی ترامپ در نشست سالانه مجمع عمومی، به تهدید او برای «نابود کردن» رژیم حاکم بر ایران محدود شد؛ تهدیدی که اگر ما و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تاکنون چندین بار آن را نشنیده بودیم، شاید اعتبار بیشتری داشت.

فراتر از این لفاظی‌ها، حاکمان ایران روی یک نکته از سخنرانی تمرکز خواهند کرد. ترامپ گفت: «فکر می‌کنم بلافاصله پس از انتخابات به توافق برسیم، چون [برای ایرانی‌ها] منطقی نیست که چنین نکنند. آن‌ها منتظرند ببینند من در انتخابات میان‌دوره‌ای چه عملکردی خواهم داشت. چیزی که متوجه نمی‌شوند این است که من نامزد انتخابات نیستم... وقتی پای ایران در میان باشد، [انتخابات] حتی به ذهنم خطور هم نمی‌کند. تنها چیزی که برای من اهمیت دارد این است که ایران هرگز سلاح هسته‌ای نداشته باشد.»

رئیس‌جمهوری آمریکا سپس مجبور شد برای تشویق حضار مکث کند؛ اتفاقی که در سازمان ملل چندان معمول نیست. شاید شلیک موشک و پهپاد از سوی ایران به کشورهای همسایه‌اش، به جای آنکه صرفا از طریق شبه‌نظامیان نیابتی خود علیه آن‌ها اقدام کند، بالاخره توجه‌ها را جلب کرده است.

هیچ تضمینی وجود ندارد که حکومت ایران پس از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا سر عقل بیاید و ذخایر هسته‌ای خود را تحویل دهد یا از مطالبه‌اش برای در اختیار داشتن کنترل تنگه هرمز دست بکشد. اگر ترامپ تصور می‌کند چنین خواهد شد، ممکن است همان‌قدر غافلگیر شود که پیش‌تر از خودداری تهران از پایبندی به توافق آتش‌بس، غافلگیر شد.

از سوی دیگر، حاکمان تهران نیز ممکن است از خود بپرسند که آیا رئیس‌جمهوری آمریکا منظورش این است که جنگ را در طول انتخابات میان‌دوره‌ای و حتی پس از آن ادامه خواهد داد؟ این یعنی دست‌کم شش هفته دیگر محاصره بندرهای ایران.

به نظر می‌رسد قرار است انتخابات آمریکا اهرم فشار تعیین‌کننده‌ای باشد که حکومت ایران به آن امید بسته است؛ اهرمی که ترامپ را وادار کند پیش از آنکه جمهوری اسلامی ایران دیگر تاب تحمل فشار را نداشته باشد، از ادامه جنگ دست بکشد.

رسانه‌های دولتی ایران بر تمایل حکومت برای شکست دادن ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای تاکید می‌کنند، با این حال حتی اگر ترامپ در کنگره با شکست سنگینی مواجه شود، دو سال دیگر از دوره ریاست‌جمهوری او باقی خواهد ماند و دیگر تهدید سیاسی مستقیمی بالای سرش نیست. چه چیزی مانع او خواهد شد که جنگ را با محدودیت کمتری ادامه دهد، به‌ویژه در شرایطی که آمریکا کشتی‌های حامل نفت بیشتری را از طریق تنگه هرمز اسکورت می‌کند؟

البته مگر اینکه خود ترامپ تصمیم بگیرد متوقف شود که البته این احتمال را هم نمی‌توان نادیده گرفت. ترامپ بعدتر در روز سه‌شنبه گفت که یک دیدار سه‌ساعته با نمایندگان جمهوری اسلامی ایران «خیلی خوب» پیش رفت؛ موضوعی که امیدها به دیپلماسی را افزایش داد.

 با این حال ترامپ آن‌قدر به‌تناوب گاه از نابودی گفته و گاه وعده صلح داده است که آمریکایی‌های خسته دیگر نمی‌دانند چه چیزی را باور کنند. این یکی از دلایلی است که حتی برخی نامزدهای جمهوری‌خواه نیز خواستار پایان دادن به جنگ شده‌اند.

جمهوری اسلامی ایران هم به آنچه رئیس‌جمهوری آمریکا انجام می‌دهد، توجه خواهد کرد، نه به آنچه تهدید می‌کند که انجام خواهد داد.

وقتی حرف از «نابودی» توخالی و باورناپذیر به نظر برسد، بازدارندگی آمریکا در سراسر جهان آسیب می‌بیند. این مسئله در داخل آمریکا نیز به ترامپ ضربه می‌زند، زیرا این‌طور به نظر نمی‌رسد که آمریکا در حال پیروز شدن باشد.

با توجه به همه این‌ها، برای ترامپ بهتر است راهبردش را برای پیروزی در جنگ و عزمش را برای ادامه دادن آن تا رسیدن به نتیجه‌‌ــ چه پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای و چه پس از آن‌ــ  بیشتر و بهتر توضیح دهد.

برگرفته از شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال