پژوهشگران دریافته‌اند که تغییر جزئی در زاویه قرارگیری پا هنگام راه رفتن می‌تواند درد ناشی از آرتروز زانو را کاهش دهد و روند آسیب‌دیدگی غضروف را کندتر کند. به گزارش ساینس‌دیلی، نتایج یک کارآزمایی بالینی یک‌ساله نشان می‌دهد میزان کاهش درد با این روش با تاثیر برخی داروهای مسکن قابل مقایسه است.
در این تحقیق که پژوهشگرانی از دانشگاه‌های یوتا، نیویورک و استنفورد انجام داده‌اند، روشی موسوم به «بازآموزی راه رفتن» بررسی شد که با تغییر زاویه پا، فشار وارده بر بخش آسیب‌دیده زانو را کاهش می‌دهد.
آرتروز حدود ۲۲ درصد بزرگسالان بالای ۴۰ سال را درگیر می‌کند و از عوامل اصلی ناتوانی حرکتی است. این بیماری با تخریب تدریجی غضروف محافظ مفاصل همراه است و فعالیت‌هایی مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله و برخاستن از صندلی را دردناک می‌کند. ورزش، فیزیوتراپی، کنترل وزن و داروها می‌توانند علائم را کاهش دهند، اما هنوز درمان تاییدشده‌ای برای بازسازی غضروف ازدست‌رفته وجود ندارد.
پژوهشگران توضیح می‌دهند که بخش داخلی زانو معمولا هنگام راه رفتن فشار بیشتری تحمل می‌کند و به همین دلیل آرتروز این ناحیه شایع‌تر است. تغییر جزئی جهت انگشتان پا به داخل یا خارج می‌تواند توزیع فشار را تغییر دهد، اما زاویه مناسب برای همه یکسان نیست و تغییر نادرست ممکن است فشار بر مفصل را افزایش دهد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
در این آزمایش، از افراد مبتلا به آرتروز خفیف تا متوسط تصویربرداری ام‌آر‌آی شد و الگوی راه رفتنشان بررسی شد. آن‌ها روی تردمیل مجهز به حسگر راه رفتند و زاویه پاهایشان را ۵ یا ۱۰ درجه به داخل یا خارج تغییر دادند. پژوهشگران سپس موثرترین زاویه را برای کاهش فشار بر زانوی هر فرد تعیین کردند.
در مرحله بعد، ۶۸ شرکت‌کننده به‌طور تصادفی به دو گروه ۳۴ نفره تقسیم شدند. گروه نخست آموزش اختصاصی برای کاهش فشار بر بخش داخلی زانو دریافت کرد و گروه دوم برای حفظ زاویه طبیعی پا آموزش دید.
هر دو گروه در شش جلسه هفتگی شرکت کردند. هنگام راه رفتن روی تردمیل، دستگاه کوچکی روی ساق پای شرکت‌کنندگان نصب می‌شد که با لرزش ملایم، انحراف از زاویه تعیین‌شده را هشدار می‌داد. پس از پایان آموزش، از آنان خواسته شد روزانه دست‌کم ۲۰ دقیقه روش جدید را تمرین کنند. بررسی‌ها نشان داد شرکت‌کنندگان به‌طور متوسط توانستند زاویه تعیین‌شده را با اختلاف حدود یک درجه حفظ کنند.
پس از یک سال، میزان درد در گروه دریافت‌کننده آموزش اختصاصی، در مقیاس صفر تا ۱۰، به‌طور متوسط ۲.۵ واحد کاهش پیدا کرد؛ در حالی که این میزان در گروه مقایسه ۱.۳ واحد بود.
اسکات اولریش، استاد دانشگاه یوتا و از سرپرستان این پژوهش، گفت میزان کاهش درد در گروه اول در محدوده تاثیر داروهایی مانند ایبوپروفن و مسکن‌های قوی قرار داشت.
تصاویر ام‌آر‌آی نیز نشان داد یکی از شاخص‌های سلامت غضروف در گروه دریافت‌کننده آموزش اختصاصی با سرعت کمتری افت کرد. البته، این نتایج به‌معنای بازسازی غضروف یا توقف قطعی پیشرفت آرتروز نیست.
پژوهشگران اکنون استفاده از دوربین تلفن‌های هوشمند، کفش‌های مجهز به حسگر و هوش مصنوعی را برای ارائه آموزش شخصی‌سازی‌شده بررسی می‌کنند. یک بررسی تازه نشان داده است یادگیری ماشینی می‌تواند تغییرات فشار زانو را تخمین بزند.
با این حال، این فناوری‌ها هنوز آزمایشی‌اند و پژوهشگران تاکید می‌کنند تغییر خودسرانه زاویه پا جایگزین ارزیابی تخصصی نیست. همچنین هنوز مشخص نیست بازآموزی راه رفتن بتواند نیاز به جراحی تعویض مفصل زانو را به تاخیر بیندازد یا از آن جلوگیری کند.
